ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد کسی است که به کم ترین ها نیاز دارد.

در آن شبی که برای همیشه می رفتی
در آن شب پیوند
 طنین خنده من سقف خانه رابرداشت
 کدام ترس تو را این چنین عجولانه
به دام بسته تسیلیم تن فروغلتاند ؟
 خنده ها نه مقطع که آبشاری بود
و خنده ؟
 خنده نه قهقاه گریه واری بود
که چشمهای مرا در زلال اشک نشاند
 و من به آن کسی کز انهدام درختان باغ می آمد
سلام می کردم
سلام مضطربم در هوا معلق ماند
و چشمهای مرا در زلال اشک نشاند

در شب کوچک من٬افسوس

باد با برگ درختان ميعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ويرانيست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غريبانه به اين خوشبختی می نگرم.

من به نوميدی خود معتادم.

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

لحظه ای

و پس از آن،هيچ.

پشت اين پنجره شب دارد می لرزد

و زمين دارد

باز می ماند از چرخش

پشت اين پنجره يک نا معلوم

نگران من و توست!

ای سراپايت سبز

دستها را چون خاطره های سوزان،

در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چو حسی گرم از هستی

به نوازشهای لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد ...!!!

همه می پرسند:

 چيست در زمزمه مبهم آب؟

 چيست در همهمه دلکش برگ؟

 چيست در بازی آن ابر سپيد،

 روی اين آبی آرام بلند،

 که تو را می برد اينگونه به ژرفای خيال؟

 چيست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

 چيست در کوشش بی حاصل موج؟

 چيست در خنده جام؟

 که تو چندين ساعت،

 مات و مبهوت به آن می نگری؟

 نه به ابر،

 نه به آب،

 نه به برگ٬

 نه به اين آبی آرام بلند٬

 نه به اين خلوت خاموش کبوترها،

 نه به تين آتش سوزنده که لغزيده به جام،

 من به اين جمله نمی انديشم...!

 به تو می انديشم

 ای سراپا همه خوبی٬

 تک و تنها به تو می انديشم.

 همه وقت

 همه جا

 من به هر حال که باشم به تو می انديشم...!!!

برای دیدن عکسها روی ادامه مطلب کلیک کنید...

اگر تصميم  داشته  باشي  به  زودي  موفق  خواهي  شد   

    زيرا  آدمي  ساخته  افكار  خويش  است

    و  فردا  همان  خواهد  شد  كه  امروز  مي انديشيد .

گاهی بیا و شمعی از من بگیر تا با ان بتوانی تاریکی های دنیای خیالی خود را روشن کنی و دقیق تر به اطرافت بنگری .

من منتظرم

مطمئن باش که من در خانه خود همیشه شمعی دارم تا به تو هدیه کنم

ان زمان که چوبت میزنند

به بیگناهی

تا به مسلخ ببرندت

بارها و بارها فریاد کن

که من ان نبوده ام . . . .

اما دریغ  دریغ که هیچکس

سخنان تو را نخواهد شنید

ادمها می ایند و تنهاو بی سرو صدا میروند . . . .

این ادم با سر و صدا اومد تقاضای یاری کرد اما تو . . . . .

تو نشنیدی

حالا که رفته بهتره که فراموشش کنی      

اي کاش بودي و مي ديدي که چشمانم چطور در

انتظار توست ، اشکها

 در بدرقه راهت همچو آبي که بدرقه کننده مسافر است . تو را بدرقه

 مي کرد ودر انتظار بازگشت توست اي کاش بودي و التماس دستانم را

 مي ديدي که بسوي تو دراز شده و با فريادي بي

صدا تو را به سوي

 خود مي خواهد ، اما اين بازي مرا در حسرت

ديدارت جاي گذاشت و

 رفت ، آري اين منم که از دوري تو ديگر تاب و

توان حرف زدن

 ندارم ، برگرد که ديگر در من جاني نمانده که نثار

تو کنم ، برگرد

آسمان دلم گرفته است

هوا سنگين از باورهای من وتوست

بگوش ميرسد صدايی از آنطرف ها

انگار با من است

*کجايند آنان که تنهاييم را پر می کردنند*

سايه ابرهای شک و ترديد

آسمان چشمم را تيره گردانيده

دم نفسهای از دست رفته

تنهاييم را دو صد چندان ميکند

آسمان دلم گرفته است

ببار و بشوی غبار غم را از چهره زندگيم. 

فرقی نمی کند گودال آبی کوچک باشی یا دریای بیکران زلال که باشی آسمان در توست.

به چیزی که گذشت غم مخور به چیزی که در آینده می اید لبخند بزن.

اگر زمان را تباه کنی زمان تورا تباه خواهد کرد.

 ما دو تن مغرور
 هر دو از هم دور
 وای در من تاب دوری نیتس
 ای خیالت خاطر من را نوازشبار
بیش از این در من صبوری نیست
 بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می ایم

حرف آخر

 آخرین حرف این است
زندگی شیرین است
 خود از اینروست اگر می گویم
 پایمردی بکنیم
پیش از آنکه سر ما بر سر دار آرد خصم
ما بکوبیم سر خصم به سنگ
وین تبهکاران را
 بر سر دار بسازیم آونگ

با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش می شد لحظه ها را پس گرفت
کاش می شد از تو بود و تا تو بود
کاش می شد در تو گم شد از همه
کاش می شد تا همیشه با تو بود
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو
کاش فردا را کسی پنهان کند
لحظه را در لحظه سرگردان کند
کاش ساعت را بمیراند به خواب
ماه را بر شاخه آویزان کند
می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل
می روی تا واﮋه را باران خاکستر کنی
ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن
می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی
با من امشب چیزی از رفتن نگو
نه! نگو! از این سفر با من نگو
من به پایان می رسم از کوچ تو
با من از آغاز این مردن نگو

بقیه در ادامه مطلب.....

بقیه در ادامه مطلب.....